رهگذر

نمیدونم واقعا صدامو اعدام کردند یا نه.

خیلی دوست داشتم دادگاهی هم بود که منم از صدام شکایت کنم. بارها با تمام وجود  جنایاتش رو احساس کردم .نسل دوم و کمی هم سوم این مرز و بوم هنوز داره توان وحشی بازی اونو میده. جوونایی رو میشناسم که تو زمان جنگ بچه بودند اما استرس جنگ چنان تاثیری روشون گذاشته که تا امروز نتونستن زندگی آروم رو تجربه کنه و لعن و نفرین مادراشون هر روز پشت سره اون ملعونه.

خودم یه نمونه کوچیک هستم.صدای بلند شدن هواپیما اعصابمو داغون میکنه. رعد و برق آسمون ترسو به ذره ذره اجزای روحم دیکته میکنه

اما اما و اما دلم برای صدام میسوزه. نمیدونم اگه ما جای صدام بودیم کدوممون آدم خوبی میشدیم.من یا تو؟؟ هیچکدوم.

البته من یکی که دل آدم کشی نداشتم اما سواستفاده از قدرت اونم برای یک کشور چیزی نیست که  ازش بشه گذشت. به نظر من صدام فقط یک بیمار بود که شرایط برای بروز بیماریش مهیا شد . فقط همین.