نماز و روزه هاتون قبول.ما رو از دعای خیرتون محروم نکنید.
خداییش این برنامه های تلویزیون هم برا خودش دنیاییه تو ماه رمضون. مخصوصا این برنامه ماه عسل.
روز اول جواد رضویان رو آورد.زنجیر تو گردنش بیشتر از همه جلب توجه میکرد. خیلی جالب بود که قبل از برنامه بهش نگفته بودند اونو در بیاره.قبل از اونم روز جوان که مهمان یه برنامه صبح بود تیپی زده بود که جزو خط قرمزهای سردار رادان محسوب میشد.اصلا به ما چه؟جوونه.دوست داره.
روز بعد یه زن دو رگه آلمانی وفرانسوی رو آورده بودند که الان ۷۶ سالش بود و از ۲۳ سالگی ایران اومده.
بنده خدا خیلی با صفا و بدون ریا حرف میزد.وقتی مجری ازش پرسید حجاب برات سخت نیست خیلی راحت گفت:نه .حجابم فقط برای خداست.اما چادر رو دوست ندارم.چیه این چادر؟! خدا گفته خودتو بپوشون حالا هر طوری شد.حتما نگفته چادر که.(قابل توجه برخی افراطیون)
چند روز بعد یه زن و شوهر آوردن .مرده روانشناس و زنه حقوقدان بود. مرده تا تونست خیلی از خودش تعریف کرد که من الم و بلم و همه منو دوست دارن(البته به قول معروف یه تخته روانشناسا...)
بخش قابل توجه این قسمت وقتی بود که این زن و شوهر از ساده زیستی خودشون میگفتن و برای مثال گفتن: ما بعد از این همه زندگی تو خونمون آینه و شمعدون نداریم!!!
هر چی به مغزم فشار آوردم دیدم منم تو این سه سال زندگی مشترکم آینه و شمعدون نداشتم و هیچ وقت هم کمبودشو تو زندگیم احساس نکردم. در ضمن کسی نیست به این زوج محترم که شعار «فرزند کمتر زندگی بهتر» رو رعایت نکرده بودند و چهار تا بچه داشتند بگه :آخه آینه و شمعدون برای زوجهای جوونه نه شما با چهار تا بچه.
خلاصه خوب شد زودتر برگشتم باکو .راستی هوا اینجا خیلی خنکه. جای همه خالی.