رهگذر

دو سال گذشت. دو سال از سوختن دوستانمان در پرواز شوم سفينه مرگ سي 130 گذشت و دو سال چهره عدالت اسلامي در برابر دادخواهي ما خجل شد.
ديگه اشكي براي مظلوميت اين دوستان پاكمان ريخته نميشود.چه دليلي دارد كه براي مرگ آنها گونه بخراشيم؟ يك نگاه به دور و برتان بيندازيد متوجه ميشويد كه بايد براي عزيزان و همكاران از دست رفته‌مان قهقه زد.خوش به سعادتشان كه رفتند و با عزت رفتند و از آنچه ما امروز با آن درگيريم خود را خلاص كردند.
 بايد براي خودمان گريه كنيم و احتمالا مجلس ختمي كوچك و  محقر برگزار كنيم چون اينان عزت و شكوه ما را نمي‌خواهند .اينان ما را كوچك ميخواهند همانند افكار خودشان . آدمهاي كوچك را تاب پذيرش انديشه‌هاي بزرگ نيست پس ما هم بايد كوچك بمانيم تا توان زيستن داشته باشيم.

فرزندان دو قلوی علیرضا برادران فردا عدالت را چگونه در ذهن خود مجسم می کنند؟

چقدر چندش آوره ! کسایی که به قول دکتر فاتح حتی یک عطسه هم برای ایسنا نکردند، امروز دایه عزیز تر از مادر  شدن و تو وبلاگاشون چنان اه و ناله سر می دن که اگه کسی ندونه فکر میکنه ایسنا ارث پدران گرامیشان بوده و حالا مصادره شده.

شاه میبخشه، شاه قلی نمیبخشه شده قضیه این روزای ایسنا. بچه های ایسنا شرایط  و مدیر جدید رو پذیرفتند و همه جوره دارن همکاری می کنن اما دوستان هنوز به فکر ماهی گرفتن از آبی هستند که هنوز نفهمیدن این آب خیلی وقته صاف شده.

فرق نمیکنه.راستی و چپی و وسطی. اصولگرا و اصلاح طلب و .... . تا حالا کجا بودید؟ لطفا دست از سر ایسنا بردارید. ما خبرنگاران و مدیریت جدید این روزا بیشتر از احساس ترحم شما به آرامش نیاز داریم.

"خداوندا تو مي‌داني که اين جوانان انگيزه‌اي جز خدمت به دين و ميهن در تاسيس اين رسانه نداشته‌اند و تو از همت‌ها و خون دل‌هايي که مصروف آن کرده‌اند، با خبري. تو مي‌داني که هيچ‌گاه حتي در سخت‌ترين لحظه‌ها و تنگنا‌ها اهل شکوه و شکايت نبوده و جز شکيبايي پيشه نکرده‌اند و تو نيک مي‌داني که اين قلب‌ها و قلم‌ها براي چه مي‌تپند. اينک به تلاش صادقانه و معصوميت آگاهانه اينان که مي‌خواستند نمونه‌اي از ايفاي مسئوليت و اثبات توانمندي، حريت و شرف جوانانه باشند، از تو هيچ نمي‌خواهيم جز آنکه خداوندا! حافظ اين سرمايه و عزت فرزندانش باش"

كمكهاي چندين ميليون دلاري به كشورهاي مختلف و نه فلسطين و عراق كه شايد آنها واقعا واجب الكمك هستند دل آدم را به درد مياورد.

در حاليكه در كشور خودمان نرخ درمان و دارو بسياري از مادران و پدران و كودكان  را به گودالهاي سياه قبر مي‌كشاند و شرف اين دختر جوان را به بازي مي‌گيرد، نميدانم كمك به مردمي كه تكيه گاهشان بطريهاي الكل و مشروب و شنا در سواحل ... است چگونه مي‌تواند خدا را راضي كند.

خدايا خود به داد اين جماعت بي بهره از خرد برس