رهگذر

تولدمه. همین. بیست و پنج سالم شد. همین. اصلا هم خوشحال نیستم وهمین.

روزگار بر وفق مراد نیست.

 
 و شما :

ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید !

پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.

و شما :

ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید !

پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.

و شما :

ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم...

پس از این مرا کمتر خواهید دید !! «دکتر شریعتی»

یادمه هفته پیش با اعتماد به نفس مطلق به یکی از عزیزترین افراد روزگار گفتم:" این نیز بگذرد " اما امروز دارم به حرفی که زدم شک میکنم.خدایا این روزها سخت به بودنت در کنارم نیازمندم

کی میگه نمیشه . میشه خوبشم میشه.

نمیدونم.این روزا دوباره آناناس لعنتی اومده سراغم.میدونم فکر میکنید خل شدم اما خیلی سالمم.ولش کن اصلا.

خبر مهم اینکه دکتر فاتح اومده ایران و همه ما رو خوشحال کرد. بچه های ایسنا واقعا مرام دارند .حتی کسایی که بعد از رفتن دکتر به ایسنا اومده بودند به دیدن ایشون رفتند. خبر دیگه اینکه باکو بی باکو.فعلا رفتن من به باکومنتفی شده و علی اصغر هم تا سه ماه دیگه برای همیشه برمیگرده.

خبر دیگه ندارم

سال ۸۶ هم با همه خوبیها و بدیهاش تموم شد و سال ۸۷ شروع.

ایسنا یه خبر در مورد حضور مردم در بهشت زهرا در شب عید داده بود که منو برد به خاطرات دو سال قبل(البته فکر کنم دو سال) قبل. علی اصغر طبق معمول شیفت ایسنا بود و منم بالطبع ایسنا بودم. سال تحویل هم حدودای شب بود. آقای نادعلی زاده اصرار داشت که الا و بلا باید بری بهشت زهرا خبر بیاری .عکاس  قرارهم بود بیاد ایسنا با هم بریم. اول از همه دلم برای خودم سوخت که از قبرستون اونم تو شب وحشت دارم ، بعدش هم دلم به حال مرده ها سوخت که از دست ما خبرنویسها آسایش ندارند.

خلاصه التماسهای من حاصلی نداشت و کم کم آماده رفتن میشدم که خبر رسید عکاس محترم از خونه راهی بهشت زهرا میشن و ما رو قال میزارن. شاید بهترین خبر برای من تو سال ۸۵ همین خبر بود.

نوروز ۸۶ هم تنها سالی بود که زمان تحویل سال خونه خودمون بودیم. امسال هم که علی اصغر شیفته و تو باکو سال رو تحوبل کردیم.

*** امسال عید باکو مملو از ایرانی بود و باید بین اونها دنبال اهالی باکو میکشتیم.

 

محدودی از مردم فخیم و مهربان و با دانش سرزمین ادبا و دانشمندان و بزرگان جمهوری آذربایجان اینک دچار وهمی سنگین شده اند که بیرون کشیدن آنها از این وهم کاری بس دشوار و به مثابه عهدنامه ننگین ترکمنچای است.

این فهیمان تاریخ در آخرین بیانات گهربارشان مدعی شده اند که ضعیفه انوشه انصاری که روزهای نه چندان دور سفری به بلاد کفر فضا داشته اند در بلاد علما و فضانوردان جمهوری آذربایجان پرورش یافته است. 

همچنین به مثابه نام گهربار نظامی گنجوی ، ایشان خود را صاحب این شاعر پرآوازه ایران دانسته و زمانی که از آنها پرسیده می شود چگونه است که شاعرتان شعری به زبان شما نسراییده ست با پررویی تمام که سنگ پای قزوین را سفید فرموده است گویند: شعر آذری هم سروده اما گم شده است.

از آنجا که ما هیچ نداران ایرانی راضی به رضای کشور دوست و برادر جمهوری آذربایجان هستیم اکنون اعلا می کنیم که حسین رضا زاده اهل منطقه شاماخی، علی دایی متولد قبا، محمود احمدی نژاد تبعه اصیل باکو، اجداد محمد خاتمی ساکن بلبله، مرحوم تختی از قدیمی نشینهای شکی هستند و شعار مهم و حیاتی « انرژی هسته ای حق مسلم ماست» از کتب تاریخی جمهوری آذربایجان استخراج گردیده است.

دیروز با حاج ایلغار ابراهیم اوغلو، یکی از رهبران مشهور دینی جمهوری آذربایجان  مصاحبه داشتم. خارج از مصاحبه بحث بر سر انتخابات آزاد تو کشورهای منطقه شد. نمیخوام بحثهایی که در این مورد داشتیم رو بیارم.

فقط نکته جالب این بود که گفت"من مهندس موسوی رو خیلی دوست دارم. ایشون برای انتخابات ریاست جمهوری ایران گزینه مناسبی است". خیلی جا خوردم بین این همه آدم سیاسی که صبح تا شب تو تیتر مطبوعات ما جولان میدن مهندس میرحسین موسوی خاموش هنوز در یادها است.

میگفت که مصاحبه و سخنرانیهای مهندس موسوی رو مطالعه کرده و ایشون را آدم بسیار روشنفکر با فکر بالا دانسته.

این مساله منو برد به خاطرات انتخابات ریاست جمهوری گذشته که با بر و بچ ایسنا کارو تعطیل کردیم و رفتیم محل کار مهندس موسوی تا ازشون درخواست کنیم تا در صحنه انتخابات به رقابت بپردازند.

نمیونم. تو زمانی که سیاستمداران ما میخوان به هر ضرب و زوری خودشونو تو دل مردم جا کنن ، سکوت مهندس موسوی ایشون رو حتی در خارج از مرزها تو دلها زنده نگه داشته.  شاید" از دل برود هر آنکه از دیده برفت" باید به "از دل نرود هر آنکه از دیده برفت" تغییر کنه. 

 

 

چهار تا  از اين جا مونده و از اونجا رونده  يك وبلاگ راه انداختن وچه غلطايي كه نميكنن:

 

 

دیروز الهام علی اف از طرف بنیاد چنگیز مصطفی اف و کمپانی آنس که فعالیت رسانه ای داره به عنوان مرد برتر سال جمهوری آذربایجان انتخاب شد.

مراسم اهدای جوایز دیشب از طرف همین شبکه آنس پخش شد. جایزه تعلق گرفته به رییس جمهور : یک ساعت مچی! ۵۰۰۰ منات(معادل ۵ میلیون خودمون) با کسر ۷۰۰ منات مالیات!! و یک دیپلم افتخار

 

به نظرم این هدیه برای یک رییس جمهور خیلی کم و غیر قابل قبول بود. یعنی از افتخارات رییس جمهور یک

 کشور باید با ۵ میلیون تومان تقدیر بشه؟؟؟؟؟!!!!!!!!!

نکته مثبت این بود که نشون داد این کشور تازه به دوران رسیده حتی از رییس جمهور هم مالیات میگیره( بگذریم که بیشتر درآمد این جمهوری از رشوه بدست میاد)

البته من به شخصه فکر میکنم غرضهایی تو کار بوده. چون الهام علی اف رابطه خوبی با شبکه آنس نداره و پارسال میخواست در این شبکه رو گل بگیره. 

 

به هر حال ایران رو عشق است که برای هر  مدالی که ورزشکاراش میارن حداقل ۳ برابر این پاداش بهشون میده. 

آناناس دوست داشتنی خداحافظ.

خدایا شکرت که اینبار مهلت پوست کندن آناناسو نداشتم. امیدوارم این آخرین خداحافظی من از این نوع باشه.

پ ن: دیونه نشدم. آناناس حالت رفتاری خاصیه که امروز یه استاد دانشگاه بهم یاد داد. اگه دیروز رفته بودم باکو و این استادو نمیدیم شاید آناناسو پوست میکندم!!!

 

عمریست که زیر بیرقتان جا گرفته ایم

یک قطره اشک داده و دریا گرفته ایم

شالی که بسته ایم برای عزایتان

از ریشه های چادر زهرا گرفته ایم

امروز همشهری خانواده مطالب جالبی داشت. گزارش در مورد ممنوعیت حمل علامت از سوی هیات ها جالب بود. یعنی یه عاشق امام حسین (ع) ۶۰ میلیون تومن خرج چهار تا فلز میکنه که وفاداریشو به خاندان اهل بیت نشون بده؟؟با این پول میشه چند تا خانواده رو سیر کرد؟ داروی چند تا بیمار فقیر رو تامین کرد؟ جهاز چند تا عروس رو داد که سرافکنده به خونه شوهر نرن؟خود امام حسین هداینشون کنه.

مصاحبه با کویتی پور هم جالب بود.خواننده ممد نبودی ببینی تو این مصاحبه حرفایی از جنس دیگه زده بود. معلومه دلش حسابی پره.

پ ن: چه حالی از آدم گرفته میشه وقتی وقت میزاری و به کسی که نمیدونست خبرنگاری رو چه جوری  مینویسند یاد بدی که تیتر و لید و متن خبر چیه و حالا که جون عمه محترمش فکر میکنه برا خودش یه پا اوستا خبرنگار شده، زنگ بزنی و جواب نده.بعضی ها یه ذره جنبه ندارن.

خدا هدایتشون کنه.